You are here: Home


കാശ്മീരക്കാഴ്ചകളില്‍ ഭയവും ആനന്ദവും. PDF Print E-mail
Written by കലാധരൻ ടി.പി.   
Saturday, 02 April 2011 14:27

കാശ്മീരില്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ആകെ ഭയം. ഭീകരന്മാർ, തീവ്രവാദികൾ, ആക്രമണം, കലാപം, ഒക്കെ മനസ്സിൽ. ശരീരം അരിച്ചു പെറുക്കിയുള്ള ചെക്കിംഗ് വിമാനത്താവളം മുതൽ. പട്ടാളം .ചാണകപ്പച്ച പുതച്ച വാഹനങ്ങളിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വെരിളി പിടിച്ചു പായുന്നു. ഓരോ കവലയിലും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മുമ്പിലും ജാഗ്രതയോടെ ഉന്നം പിടിച്ചിരിക്കുന്ന തോക്കുകൾ.

 

ഇന്ത്യയിലെ ഓരോ പൗരനും എന്‍റെ സഹോദരീ സഹോദരന്മാരാണ് എന്നു മനസ്സില്‍ ഉരുവിട്ട് ഞാൻ ഹോട്ടലിലേക്ക്. കാര്‍ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവിടെയും പട്ടാളം. മണല്‍ ചാക്ക് നിറച്ച മറയ്ക്കുള്ളില്‍ തോക്കിന്‍ കുഴല്‍ മാത്രം പുറത്തേക്ക്. ഏതോ കിളി കൂടിനുള്ളില്‍ നിന്നും നീണ്ട കൊക്ക് പുറത്തേക്കിടും പോലെ. അപ്പോഴാണ്‌ മറ്റൊരു കാര്യം കണ്ണില്‍ പെട്ടത്. മതിലിനു മുകളില്‍ ഉയരത്തില്‍ മുള്ള് കമ്പി വേലി ഉള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ. സുരക്ഷ. ഭൂമിയില്‍ ഒരു സ്വര്‍ഗം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത് ഇവിടെയാണ്‌ ഇവിടെയാണ്‌ എന്നു പറഞ്ഞ മുഗള ചക്രവര്‍ത്തി ഒരു പരിഹാസരൂപമായോ?

 

യാത്രാക്ഷീണം.മുറിയില്‍ എ.സി. തണുപ്പ് കുളിരിട്ടു. ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ പ്രഭാതമായിരുന്നു മനസ്സിൽ. മഞ്ഞു പുതച്ച പ്രഭാതം. എനിക്ക് ഡല്‍ഹി തണുപ്പ് മാത്രമാണ് പരിചയമുള്ളതില്‍ കേമൻ. അതിന്റെ എത്രയോ ഇരട്ടി തണുപ്പായിരിക്കും ഇവിടെ. ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. ഉണര്‍ന്നു കമ്പിളി എല്ലാം വാരിപുതച്ചു. കണ്ണാടി നോക്കി. ഒരു ഭീകരനായോ? പട്ടാളം വെച്ച് കാച്ചുമോ. ചെറിയ പേടി. എന്നാലും ഇറങ്ങുക തന്നെ. ഹോട്ടലിനു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ നാണിച്ചു പോയി. ഐസ് വീണു കട്ടി വെള്ള പുതച്ച പുലരി എവിടെ?

 
പത്തനം തിട്ടയില്‍ ഡിസംബറില്‍ ഇതിലും തണുപ്പുണ്ട്! തിരികെ റൂമില്‍ പോയി കമ്പിളി ഊരി കിടക്കയില്‍ എറിഞ്ഞു.ഒരു ഷാളും ചുറ്റി പുറത്തേക്ക്. അപ്പോള്‍ തോന്നി എന്‍റെ ഒരു ഫോട്ടോ മൊബൈലില്‍ എടുത്തേക്കാം. വല്ല ഭീകരാക്രമണം വന്ന്  തട്ടിപ്പോയാല്‍ ആളെ തിരിച്ചറിയാൻ. കണ്ണാടിക്കു നേരെ പോസ് ചെയ്തു; ക്ലിക്ക്.



ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ദാല്‍ തടാകം തന്നെ ലക്‌ഷ്യം. കവലയില്‍ നിന്നും ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, തുരുതുരാ വെടി ശബ്ദം. നടുക്കത്തോടെ ഒതുങ്ങി, ചെവിയോര്‍ത്തു. ഹാവൂ..ഇടി മുഴക്കം. പിന്നെ വഴിപാടു പോലെ ചെറിയ ചാറ്റല്‍ മഴ. ചെറിയ ഒരു കുന്നിന്‍ മുകളില്‍ കയറി. ഹായ്....


നടന്നു നടന്നു ചെറുപ്പത്തില്‍ പാഠാവലിയിൽ  പഠിച്ച കാശ്മീർ ജലാശയക്കരയിലെത്തി. ഹൗസ് ബോട്ടുകള്‍ എന്നാല്‍ വാടക വീടുതന്നെ. അതില്‍ എല്ലാം ഉണ്ട്. കുഞ്ഞുകുട്ടിപരാധീനങ്ങളെയും കൊണ്ട് വന്നു ഇതില്‍ താമസം തുടങ്ങിയാല്‍ മതി. ചെറിയ വഞ്ചികളില്‍ ആളുകള്‍ സവാരി തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും എന്‍റെ പേടി പമ്പ കടന്നിരുന്നു.



ഈ തടാകത്തില്‍ അതിക്രമിച്ചു കടന്ന തീവ്രവാദിച്ചെടി ഏതാണ്‌ ? ഓ ഇതു ആമ്പലാണോ. ഞാന്‍ കാഷ്മീരത്തെ ഇപ്പോഴും മറ്റൊരു കണ്ണില്‍ കൂടിയാണല്ലോ കാണുന്നത്. മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ച അവബോധം പൊഴിച്ച് കളയാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.


                     തടാകത്തിലായാലും മനസ്സിലായാലും പായലുകള്‍ ഉണ്ടാകാം.അതു നീക്കം ചെയ്യാമല്ലോ.

 

                                                                     കുറെ ബോട്ടുകള്‍ എന്നേ കടാക്ഷിച്ചു ഉടുത്തൊരുങ്ങിയ ഒരു ബോട്ട് എന്‍റെ നേരെ വന്നു. ഏതോ പരിചയം ഉള്ള പോലെ. എന്‍റെ പേഴ്സ് പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും അല്പം തള്ളി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടാവും ഈ വരവ്. ഉം..

കേരളക്കാരുടെ അന്തസ് കളയേണ്ടല്ലോ എന്നു കരുതി ഞാന്‍ അതില്‍ കയറി. തടാകത്തില്‍ തുഴ വീണു. ആമ്പല്‍ പൂക്കള്‍ക്കിടയിലൂടെ.

പണ്ട് സിവില്‍ സര്‍വീസിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ക്ക് കാശ്മീരില്‍ താമസിക്കണം. വീട് പണിയാന്‍ അനുവാദമില്ല. അപ്പോള്‍ സൂത്രപ്പണി ഒപ്പിച്ചു ജലഭാവനം. കണ്ടാല്‍ ബോട്ട്. എന്നാൽ വീട്. ഹൗസ് ബോട്ടുകളുടെ അരികിലൂടെ യാത്ര. ഇവ നകൂരമിട്ടു കിടപ്പാണല്ലോ. സഞ്ചാരമില്ല. വേരിറങ്ങിപ്പോയപോലെ നിരവധി. ജലവീടുകൾ എന്ന് വിളിച്ചാലോ.

അപ്പോള്‍ ഒരു വള്ളം തുഴഞ്ഞു കയറി എന്നേ മറികടന്നു. അമ്മയും മോളുമാണെന്ന് തോന്നുന്നു തുഴച്ചില്‍ക്കാരികൾ. അടുത്ത മാര്‍ക്കറ്റിലേക്കോ വീട്ടിലേക്കോ പോകയായിരിക്കും. കാശ്മീരില്‍ എത്തും വരെ ഞാന്‍ കരുതിയത്‌ പര്‍ദയിട്ട സ്ത്രീകള്‍ ആയിരിക്കും ഇവിടെ കൂടുതല്‍ എന്നാണ്. പക്ഷെ ആ കാഴ്ച അപൂര്‍വ്വം.( ഒരു പെണ്‍ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ (ശ്രീനഗര്‍ ബി ആര്‍ സിക്ക് സമീപമുള്ളത്.)മുതിര്‍ന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഷോട്സ് ധരിച്ചു സ്പോട്സിൽ.)

ഒരു കാശ്മീരി ആഞ്ഞു വേഗം കൂട്ടി തിടുക്കത്തില്‍ എതിരെ വന്നു. അപ്പുറത്ത് കിടന്ന ഹൗസ് ബോട്ടില്‍ ആരെയോ എത്തിച്ചു മടങ്ങുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അയാള്‍ക്ക്‌ നല്ല പിരി മുറുക്കം.

ദാല്‍ തടാകം. ആ ജലപ്പരപ്പില്‍ ഇങ്ങനെ. എന്‍റെ സാരഥി ഓരോരോ അടവുകള്‍ പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. അവിടെ കാണേണ്ടേ ? ഇതാ ഈ വഴിപോയാല്‍ നല്ല സാധനങ്ങള്‍ കിട്ടും. ഷോപ്പിങ്ങ്. ഗ്രാമത്തില്‍ പോകാം സാർ. ഗ്രാമത്തില്‍ എന്നത് എന്നെ വീഴ്ത്തി. ഓക്കെ പറഞ്ഞു. ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വഴി തിരിച്ചു. ഗ്രാമവും തടാകത്തിന്റെ ഉള്‍പ്പിരിവ്. ഇടവഴി പോലെ ജലവഴി. വഞ്ചി തുഴഞ്ഞു കയറി. അയാള്‍ക്ക്‌ ദീര്‍ഘ ദൂരമോടുന്ന ബസ്കാരെ പോലെ ചില കടകളും മറ്റും പഥ്യം. അവിടെ എത്തി എന്നേ വിട്ടുകൊടുക്കും.  ഇരകളെ കണ്ട ആര്‍ത്തി. അയാള്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. വില കുറവുണ്ട്. കാശ്മീരി സില്‍ക്കും, പഴവർഗ്ഗങ്ങളും ശില്‍പ്പങ്ങളും, .എല്ലാം കിട്ടും.
ദൂരെ മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ. നാല് വശവും കുന്ന്. അവ ജലാശയത്തില്‍ മുഖം നോക്കി മിനുക്കി നില്‍ക്കുന്ന പോലെ. തണുപ്പുകാലത്ത് എങ്ങനെ ആവും ? ഞാന്‍ അത് ഭാവനയില്‍ കണ്ടു. .എത്ര സമയം ആയാലും ഈ അനുഭവം ആവോളം ആസ്വദിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു..
സന്ധ്യ.തടാകത്തിനു നല്‍കിയ സൌന്ദര്യം.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഇറങ്ങുപോള്‍ മനസ്സില്‍ ലക്ഷ്യം കുറിച്ചു. ആ ഉയരമുള്ള കുന്നിന്‍ നെറുകയില്‍ എത്തണം. വഴി ചോദിച്ചു. "ഓ ഇതിലെ അര മണിക്കൂര്‍ കയറിയാല്‍ മതി. അല്ലെങ്കില്‍ ഓട്ടോ പിടിക്കണം." സമയം ഏഴു മണി. അര മണിക്കൂറല്ലേ ഉള്ളൂ നടക്കാം. നടത്തം അല്ല കയറ്റം കയറൽ. ആദ്യം വഴി തരക്കേടില്ല, പിന്നെ ഇടുങ്ങി വന്നു. വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും .ചരലുകള്‍ നിറഞ്ഞ പാത. അര മണിക്കൂര്‍ കയറിയപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി അര എന്നാല്‍ ഇവിടെ വേറെ ഏതോ അളവാണെന്ന്.

ദൂരത്തിന്റെ, ഉയരത്തിന്റെ പത്ത് ശതമാനം പോലും ആയില്ല. വീണ്ടും അര മണിക്കൂര്‍ കൂടി കയറി, കിതച്ചു. താഴേക്കു നോക്കി. കുത്തനെയുള്ള ചരിവ്. കാലു തെറ്റിയാല്‍ തവിട് പൊടി. കയറണോ ഇറങ്ങണോ? ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. വഴി പരിചയമില്ല, വഴിയില്‍ ആളില്ല, അനക്കമില്ല. വല്ല ഭീകരന്മാരെങ്ങാനും ഒളിച്ചിരുന്ന് പണവും മറ്റും തട്ടിയെടുത്തു താഴേക്ക് തള്ളിയാലോ ? മനസ്സില്‍ പലവിധ ചിന്തകൾ. ശ്രീനഗര്‍ ഉയരത്തില്‍ നിന്നും കാണേണ്ടത് തന്നെ. ആ കാഴ്ച ആവേശം നല്‍കി. വരുന്നത് വരട്ടെ. ശബരിമല സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പഞ്ചായത്തില്‍ പിറന്ന ഞാന്‍ കയറ്റം കണ്ടു പേടിച്ചു പിന്മാറനോ ?.ഛെ.


കയറുക തന്നെ. താഴേക്കു നോക്കി. മേലോട്ട് നോക്കി. കയറുന്നതിനേക്കാള്‍ പ്രയാസം ഇറങ്ങാന്‍.നിരങ്ങണം. കാലിടറിയാൽ‍. അന്ത്യ വിശ്രമം കാശ്മീരില്‍ എന്ന ഖ്യാതി കിട്ടും.



കിഴുക്കാം തൂക്കായ മല. ചരിഞ്ഞു നീളുന്ന വഴിയിലൂടെ പുല്ലിലും ചെടിയിലും പിടിച്ചു കയറണം. ഗതി, സദ്ഗതിയാകട്ടെ. കിതപ്പ് കൂടി. കാലിലെ മസില്‍ പിടിച്ചു. കുടിക്കാന്‍ വെള്ളം പോലും കരുതിയില്ല. അരമണിക്കൂര്‍ യാത്രയല്ലേ, രാവിലെ വെറും വയറോടെയാണ് പുറപ്പെട്ടത്. ക്ഷീണം കൂടി.

 
ഹൃദയം സാന്നിദ്ധ്യം പ്രകടമാക്കി. അപ്പോഴാണ്‌ അടുത്ത ഭയം. ആന്‍ജിയോ പ്ലാസ്റ്റി ചെയ്തിട്ട് ഒരു വര്‍ഷമേ ആകുന്നുള്ളൂ. ആ ഹൃദയമാണ് തുടിച്ചു തുടിച്ചു. ആരും തുണയില്ല. വിശ്വാസി അല്ലാത്തതിനാല്‍ ദൈവവം എന്നോടൊപ്പം കയറ്റം കയറാന്‍ വരുകയുമില്ല. എന്ത് ചെയ്യും?
ഓ ചരിവ് കൂടി കൂടി വരികയാണല്ലോ ! എനിക്ക് ധൈര്യത്തിന് ഒട്ടും കുറവില്ലെന്ന് ഞാന്‍ പണ്ടേ തിരിച്ചറിഞ്ഞതാ. (പുളു അല്ല. ഇപ്പൊ കാണിച്ചു തരാം.) എന്നെ രക്ഷിക്കാന്‍ ഞാനല്ലാതെ മറ്റാര്? കേരളത്തില്‍ നിന്നും ഒരു ശങ്കരന്‍ വന്നു കേറി ധ്യാനിച്ച കുന്നല്ലേ. (കുന്നെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഈ കൊടുമുടി സമ്മതിക്കുമോ) മറ്റൊരു കേരളക്കാരന്‍ പിന്തിരിയാനോ. ഞാൻ എന്നെ ഉന്തി തള്ളി കയറ്റി. ആഹാ.. മൂവ്മെന്റുണ്ട്. പിന്നെ ഒരു വേഗതയില്‍ പിടിച്ചു.


എങ്കിലും തളര്‍ന്നു. അല്പം അകലെ ഒരു ചെറിയ വിശ്രമ താവളം പോലെ ഒരു നെറുക. പരുന്തുകള്‍ വട്ടം ചുറ്റി പറക്കുന്നു. അല്പം ഇരുന്നു, പിന്നെ നടന്നു. അങ്ങനെ അങ്ങനെ കേറി കേറി ചെന്നപ്പോള്‍ അതാ കമ്പി വല വെച്ച് വഴി അടച്ചിരിക്കുന്നു.
ഞാന്‍ സ്തബ്ദ്ധനായി. ഇനി ? ഇതു പോലൊരു ചോദ്യ ചിഹ്നം മുന്നിൽ. അപ്പോള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു രണ്ട് പട്ടാളക്കാർ. തോക്കും ചൂണ്ടി വന്നു. കസ്റ്റഡിയില്‍ എടുത്തു. (യാത്ര കേമം ആയില്ലേ) ഏതായാലും കമ്പി വലയ്കപ്പുറം കൊണ്ട് പോയാണ് ചോദ്യം.എന്തിന് വന്നു,  ആരാണ്, ഹോ പട്ടാള ചിട്ട.

 
കുഞ്ഞി മക്കളെ ഇതു ഞാന്‍. ഐഡന്റിറ്റി കാര്‍ഡ് കാട്ടി. പൗരത്വം, പൗരുഷം ഒക്കെ കാണിച്ചു. ബോദ്ധ്യപ്പെടട്ടെ. ഞാന്‍ വന്ന കാര്യം പറഞ്ഞു. ഒരു പ്രോഗ്രാം നോട്ടീസ് കാണിച്ചു. "ഞങ്ങളുടെ നാട്ടീന്ന് ഒരാള്‍ വളരെ പണ്ട് വന്നു തപസ്സു ചെയ്ത ശങ്കരാചാര്യരുടെ ക്ഷേത്രം കാണണം.."

 
അവര്‍ ദേഹം മുഴുവന്‍ പരിശോധിച്ച് അവയവങ്ങള്‍ എല്ലാം ഉണ്ടെന്നുറപ്പ് വരുത്തി. ഫോണും മറ്റു കൈവശാവകാശ രേഖകളും പിടിച്ചു വെച്ച്.."പോയ് വരൂ.".ഹോ ആശീർവാദം. ഞാന്‍ തല കുമ്പിട്ട് ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക്.



ബി.സി. ഇരുനൂറില്‍ പണിത ക്ഷേത്രം.  ശിവലിംഗ പ്രതിഷ്ഠ. ആളുകള്‍ ഒറ്റയ്ക്കും തെട്ടയ്ക്കും വരുന്നുണ്ട്.  പാട്ടാളം കാവൽ. ഓരോ സന്ദര്‍ശകനേയും ഉന്നം പിടിച്ച് ഒരു തോക്ക്. ശിവ ശിവ..എന്നേ പറയേണ്ടു. ഒരു നിത്യ ഹരിത വനത്തിന്റെ ആശീര്‍വാദം ഈ ക്ഷേത്രത്തെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ പ്രലോഭനം എനിക്ക് വീണ്ടും ഊർജ്ജം നല്‍കി. മടക്കം റോഡു മാർഗ്ഗം. ഓട്ടോ വരും. വേണ്ട. കാട്ടു പാതയിലൂടെ നടക്കാം. മടക്കം അങ്ങനെ.



വഴിയില്‍ കുരങ്ങുകൾ. പൂക്കള്‍ ആരോ നട്ടതോ ?.ഈ പൂവേതാണ്. ഞാന്‍ അടുത്ത് ചെന്നു. പൂവല്ല കായാണ്. റോസയുടെ പോലെ ഇലകൾ. കാട്ടു റോസാ എന്നു വിളിക്കാമോ ?

ബസില്‍ കയറി ടിക്കറ്റെടുത്തു. ഷാലിമാറിലേക്ക്.  ജഹാംഗീര്‍ ഹൃദയത്തില്‍ വളര്‍ത്തിയ പൂവാടി. നൂര്‍ജഹാന്‍ ഓർമ്മയില്‍ വസന്തം പോലെ നിത്യ സൗരഭ്യം. പ്രേമത്തിന്റെ അനശ്വര പരിമളം അവിടെ. ധാരാളം പ്രണയികള്‍ അവിടെ തണല്‍ മരച്ചുവടുകളിൽ. അടുത്തുള്ള മലയുടെ മനോഹാരിത.


 

ഇനി ഗുല്‍മാർഗ്ഗ് കൂടി കാണണം. അമ്പത്തി രണ്ട് കി.മി. യാത്രയുണ്ട്. ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ പോകാമല്ലോ. പലവിധ കാഴ്ചകൾ. ഒരിടത്ത് പുഴ അരിച്ചു കുഴിച്ചു മണ്ണെടുക്കുന്നു. ഭാരതപ്പുഴയ്ക്ക് വന്നതിനേക്കാള്‍ ശോചനീയം അവസ്ഥ. വിനോദ സഞ്ചാരികളുടെ ഇഷ്ട സ്ഥലം. ഇപ്പോള്‍ മഞ്ഞു കാലം അല്ല. അതിനാല്‍ അല്പം ചാരുത കുറവുണ്ട്. ഹിമാലയ തണലില്‍ ഗുല്‍മാർഗ്ഗ് തലയുയര്‍ത്തി നിന്നു. ഒരു കുതിര സവാരി ആവട്ടെ. ഞാന്‍ കയറുന്ന കണ്ടപ്പോള്‍ കമ്പം കേറി ഒരുത്തി.  കുതിരക്കൂട്ട്. അങ്ങ് വടക്ക് കുതിര സവാരി. പുല്‍മേടുകള്‍ ഇരുള്‍ പുതയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.


 

മടങ്ങുമ്പോള്‍ കാശ്മീരികളുടെ സൗമ്യഭാവം.  ഇടപെടലിലെ നിഷ്ക്കളങ്ക, ലാളിത്യം ഒക്കെ മനസ്സിൽ. വടക്കേ അറ്റത്തു നിന്നും തെക്കേ അറ്റത്തേയ്ക്ക് ഞാന്‍. വിമാനത്താവളം വീണ്ടും വട്ടം കറക്കി. നാല് തവണ പരിശോധന, സ്കാനിംഗ്. ലഗേജ് വലിച്ചു വാരി പുറത്തിട്ടു. പഴങ്ങള്‍ കാർഗോയില്‍ കൊണ്ടുപോയാല്‍ മതി. ഓ ഒരു കിലോ പഴം കയ്യില്‍ ഇരുന്നാല്‍. എനിക്കതൊന്നും അല്പം പോലും രസിച്ചില്ല. രാജ്യ സുരക്ഷയല്ലേ എന്നു സമാധാനിച്ചു.

 


Banner
Banner
Hits:3530608
Visitors: 1092641
We have 42 guests online

Reading problem ?  

click here